Hutan merupakan antara ekosistem yang paling kompleks untuk dikaji. Banyak perubahan penting berlaku secara perlahan, tidak dapat diramalkan, atau dalam tempoh yang sangat singkat.
Suhu, kelembapan, kualiti udara, aktiviti hidupan liar, keadaan tanah, aras air, dan perubahan vegetasi memerlukan pemerhatian berterusan jika penyelidik mahu memahami apa yang sebenarnya berlaku.
Sejak berdekad, satu batasan utama ialah kehadiran manusia.
Penyelidik masih perlu melawat tapak, mengambil ukuran, memeriksa keadaan, mengumpul sampel, dan kembali mengikut jadual yang ditetapkan. Ini kekal penting, tetapi manusia tidak boleh berada di dalam hutan sepanjang masa.
Teknologi boleh mengubah perkara itu.
Penderia pintar, pemantauan jarak jauh, data satelit, perangkap kamera, pemantauan akustik, penderiaan persekitaran, komputasi tepi, automasi, dan AI boleh memerhati keadaan secara berterusan tanpa memerlukan penyelidik berada secara fizikal setiap hari.
Data boleh dikumpulkan 24 jam sehari.
Sistem boleh merekod perubahan suhu pada waktu malam, mengesan kelembapan selepas hujan, memantau aras air, merakam bunyi hidupan liar, dan mengenal pasti peristiwa persekitaran yang luar biasa apabila ia berlaku.
Peristiwa ini mungkin terlepas jika penyelidikan bergantung hanya pada lawatan lapangan berkala.
Pemantauan berterusan memberikan penyelidik lebih daripada ukuran terpencil.
Ia menyediakan sejarah, corak, habungan, dan konteks.
Penyelidik boleh mengkaji bagaimana ekosistem berubah merentasi hari, bulan, musim, dan tempoh yang lebih lama.
AI boleh membantu memproses data dalam jumlah besar, mengenal pasti anomali, membandingkan lokasi, mengesan corak, dan memaklumkan penyelidik apabila keadaan berada di luar julat yang dijangkakan.
Namun teknologi tidak seharusnya menggantikan penyelidik.
Ia seharusnya membolehkan mereka meluangkan lebih banyak masa untuk pentafsiran, pembangunan hipotesis, analisis saintifik, pengesahan, dan pembuatan keputusan.
Lawatan fizikal masih diperlukan untuk pensampelan, pengesahan, penentukuran, dan pemeriksaan khusus.
Perbezaannya ialah lawatan ini boleh menjadi lebih bersasaran dan berasaskan bukti, bukannya bersifat rutin.
Pendekatan ini juga boleh mengurangkan gangguan terhadap persekitaran yang sensitif.
Kurangnya lawatan yang tidak perlu bermakna kurang pergerakan melalui habitat, kurang akses berulang, dan berpotensi kurang gangguan terhadap hidupan liar dan keadaan semula jadi.
Teknologi memberi kita keupayaan untuk memerhati ekosistem tanpa mendudakinya secara berterusan.
Matlamatnya bukan untuk meletakkan lebih banyak teknologi di dalam hutan semata-mata kerana kita mampu.
Matlamatnya ialah untuk mengurangkan kehadiran manusia yang tidak perlu sambil meningkatkan kuantiti, kesinambungan, dan kualiti data saintifik yang ada kepada penyelidik.
Kita sedang bergerak daripada model di mana:
manusia mesti pergi ke hutan untuk mendapatkan data
kepada model di mana:
hutan boleh terus menghasilkan data saintifik walaupun apabila manusia tidak berada di sana.
Peralihan itu boleh menjadikan penyelidikan alam sekitar lebih berterusan, selamat, boleh skala, dan lebih menghormati ekosistem yang cuba kita fahami.
